Om 8 uur in de ochtend, dinsdag 5 augustus, reden we weg vanaf de camping. Eerst regelden we in Exmouth, de enige grote ‘stad’ in de wijde omtrek hier, dat de gasfles werd bijgevuld en dat we genoeg diesel hadden voor onze lange, lange reisdag. Vandaag rijden we naar Tom Price. Een mijnstadje dat ver weg van alles ligt, in het binnenland van West-Australië.
Een rit van zo’n 6 uur, helaas hoort dat er hier in noordwest Australië bij als je weer naar een nieuwe mooie plek wilt gaan. Het landschap verandert langzaam hier en daardoor was de rit best saai. Hoe meer we in oostelijke richting reden hoe meer heuvels, rotsen en bergen we zagen. Het landschap was soms indrukwekkend met z’n diep rode kleuren, zacht gemaakt door het spinnefex, een stekelig gras, waar slangen zich graag veilig onder verstoppen.
De weg stopt ermee
Toen er nog zo’n 48 minuten te rijden was, en we uitkeken naar de caravanpark te gaan, was er plots een probleem! Op een T-kruising wees Google Maps ons rechtdoor 30 km over een gravelweg. Eigenlijk alleen begaanbaar voor 4WD. Oeps wat nu…? Met onze motorhome mogen we dat niet.
Er zat maar één ding op. Fida stuurde ons rechts af over de enige asfaltweg. We zuchtten diep toen de nieuwe reistijd 1 uur en 17 minuten werd.
Na een tijdje reden we langs het mijnstadje Paraburdoo. De huizen die hier staan hadden allemaal hoge metalen schuttingen. Het zag er niet gezellig uit om hier te wonen. Het ligt ook echt in de middle of nowhere, alles wat je nodig hebt moet van ver komen. Blijkbaar is hier een grote mijn, waar heel veel geld mee wordt verdiend.
Nog iets verderop was er plots een vliegveld, waar we honderden huurauto’s zagen staan. Allemaal met gele strepen en oranje lampje op het dak. Later hoorden we dat dit huurauto’s zijn, voornamelijk gebruikt door alle mensen die hier in de mijnen werken. Bijvoorbeeld van Rio Tinto of BHP.
Eindelijk we zijn er…
We kwamen uiteindelijk vermoeid aan op de Tom Price Tourist Park. Gelegen op een platte heuvel met uitzicht op de berg met de bijzonder naam: Mount Nameless! Haha
We zagen hier heel veel roze kaketoe’s. Calah’s genoemd hier. Na wat rondkijken en foto’s maken en avond eten gingen we vermoeid van de dag slapen.
Tom Price mijn
Woensdag 6 augustus, vandaag gaan we naar Karijini NP, maar eerst brengen we een bezoek aan een mijn. Fida, die de hele reis al scherp is op leuke activiteiten en toertjes om te doen, had gelezen in een boekje dat dit mogelijk is.
Met een grote tourbus reden we met helm en veiligheidsbril naar de Mount Tom Price mijn. Nou van de Mount Tom Price was niet veel meer over. Die was voor meer dat de helft afgegraven vanwege het ijzererts. We ontdekten een compleet nieuwe wereld hier. Een gebied van zo’n 30 km doorsnede wordt gebruikt om ijzererts af te graven. Er is een super serieus bedrijf Rio Tinto, die hier alles regelt. Qua veiligheid wordt alles super goed geregeld. Er worden gigantische wagens gebruik om het ijzer af te graven en af te voeren. Er is op locatie een fabriek waarmee het ijzererst uit de grond wordt gehaald. Er gaat vervolgens 6x per dag een trein die miljoenen dollars aan ijzererts afgevoerd.
We keken bij een uitzichtpunt een enorme diepte in! Een andere berg die ook compleet is afgegraven. Er lag nog een laag van 18 meter aan water in waar je niet in wilt vallen. De PH waarde is zo laag dat je lichaamsdelen er spontaan af zouden bruisen.
De gids wees ons nog een berg aan waarin we het ijzererts zo al konden zien. Hij zei dat er daarin een ader zit van 40 km (!) die ze nog gaan afgraven.
Ongelooflijk om dit eens van dichtbij te zien. Er zit hier nog zoveel in de grond. En het land is hier zo groot! Australië zal niet snel door z’n voorraden heen gaan.
Na dit interessante bezoek konden we in Tom Price bij de Coles nog boodschappen doen, want de komende 3 dagen gaan we off-gride in Karijini NP. Daarover later meer.
0 reacties