En toen was het alweer 12 augustus. We vertrokken lekker op tijd om nog een bezoek te brengen aan de stromatolites bij Cervantes. In een klein meer groeien hier de vroegste structuren die zijn ontstaan door levende organismen. Ze ontstonden al 3,5 miljard jaar geleden! Hier zagen we ook nog een hele grote spin!
Vervolgens reden we door naar het zuiden, richting het kustplaatsje Lancelin, hier gingen we de zandduinen verkennen.
Het was heerlijk zonnig weer en best warm. Dus lekker de korte broeken aan. Fida had de avond van te voren bij Lancelin 4×4 adventures geboekt om een uur lang door de duinen te rijden en te boarden. We hadden mazzel, er was bijna niemand en we deelden de 4×4 bus alleen maar met twee Aziatische mensen. We hadden een leuke vriendelijke chauffeur en gids. Hij reed ons over de duinen. Het had flink geregend vorige week en er was ook een prachtig blauw meertje ontstaan.
De bus reed van super stijle duinen af. Het was net alsof we in een achtbaan zaten. Wat leuk om dit samen te doen! Lekker lachen en gillen.
Plots stopten we bonven op een hoge duin. ‘Uitstappen!’. We kregen allemaal een board en de gids legde uit dat we met een kaars de onderkant moesten waxen, zodat we goed konden glijden.
Het was erg leuk om keihard over de duinen naar beneden te glijden, ook de meiden hadden de grootste lol en wilden steeds nog een keer.
Nadat we moe waren geworden van het glijden en weer de duinen op rennen maakten we nog een rit door duinen, terwijl de gids van alles vertelden over de duinen die elk jaar zoveel meter opschuiven.
Toen was het tijd voor de lunch. Via de kaart van Google Maps vonden we een mooi parkje langs het strand met picknick plekken. We reden erheen met onze fijne grote camper, maakten in de camper eten klaar en liepen naar een schaduwrijke overkapping met half uitzicht op zee.
Er liep een man rond te kijken daar, terwijl ik naar de picknick tafel liep onder de overkapping liep de man langs mij. We zeiden elkaar beleeft gedag. Toen we allebei 3 meter waren doorgelopen draaiden we ons om en keken elkaar nog eens goed aan. ‘Hey Simon!’, riep ik. ‘Hey Sven!’. Dat was toevallig, Simon en zijn vrouw hadden ons in Monkey Mia geholpen toen onze camper onder water was komen te staan. We raakten aan de praat en deelden onze reisverhalen. Het toeval wilde dat zij ook vanavond op de camping staan in Yancep NP. We spraken af om daar samen happy hour te doen.
Na de lunch gingen de meiden en Sven nog even bij de zee kijken. Even lekker met de voeten in de branding staan. Het was een mooie plek hier in Harold Park. Er stond ook een prachtig huisje dat je kunt huren om te verblijven, ik kon het niet laten er een foto van te maken:
Na de mooie lunch plek reden we weer verder zuidelijk naar Two Rocks. Hier was ik 18 jaar geleden geweest met Marc en Mariska. Ik wist dat hier nog het Neptunes beeld stond en ik moest daar gewoon echt even heen. Kijken hoe het er bij stond. Nou het stond nu achter hekken. Ik moest door een open gat in het hek kruipen om naar het beeld te gaan. De meiden durven niet mee, want er stond ook een camera en ze waren bang dat de politie zou komen ;-).
Na Two Rocks reden we naar de Woolies in Yancep, waar we nog eens boodschappen deden voor de komende dagen. En de meiden kochten een mooie nieuw zonnebril.
Daarna snel naar Yancep National Park, waar we in het park konden kamperen. We waren benieuwd. Ook hier was ik 18 jaar geleden geweest maar ik kon mij er niet veel meer van herinneren.
Wat bleek, het was niet echt een nationaal park, maar meer een heel groot park. Ook zijn er koala’s, terwijl die helemaal niet voor komen in West-Australië. Ooit ontstaan in de jaren 30 van de 19e eeuw, Yancep was een recreatie resort, met het Gloucester Lodge, Yanchep Inn, een gasthuis en nog meer. Ook trainde in 1936 het Australisch Olympisch zwem- en duikteam.
We kregen een mooie grote kampeerplek waar de camper makkelijk in paste. De vrijwilligers die ons opvingen en uitlegde hoe het werkt op de camping waren heel vriendelijk. Dit zijn vaak greynomades die op deze manier gratis verblijf hebben op mooie locaties. Al snel zagen de meiden overal kangoeroes rond huppen. Dus we gingen rond kijken en foto’s maken in de ondergaande zon.
Na het eten gingen we nog rond het kampvuur zitten met Simon en zijn vrouw en andere gasten van de camping. Het was heerlijk om samen verhalen en ervaringen te delen met elkaar. Voelde weer een beetje zoals vroeger tijdens het reizen als backpacker door het Australië van toen.
Morgen gaan we terug naar waar we begonnen aan de westkust, terug naar Perth en brengen we een bezoek aan Caversham Wildlife Park
0 reacties