Kalbarri NP, pelikanen, spectaculaire kloven en samen doorzetten!

Vandaag beginnen Yela en Niva met een herinnering aan onze dag in Kalbarri Nationaal Park:
“Hallo, wij zijn Team Wildschut, we hebben een mooie dag gehad in Kalbarri, lekker tussen de rotsen en lekker klimmen en springen over de stenen.”, zegt Niva.
“Ook gingen mama en ik nog even snel een Geocache pakken, toen Niva heel moe was van de wandelingen. Toen we de Geocache hadden gevonden moesten mama en ik ons tussen een hele groep Chinese toeristen doorwurmen. Mama stond vast achter een paar mannen uit de groep, die gingen niet aan de kant, ik wurmde mij er tussen door en duwde een Chinees aan de kant! Daarna liep ik ook nog snel langs een andere Chinees en die liet toen een keiharde boer in mijn gezicht! Hahaha. Oh dat vond ik vies,” zegt Yela.

Pelikanen

We begonnen onze dag om 8.30 am bij de monding van de Murchison River. Elke ochtend al meer dan 50 jaar lang, krijgen hier de pelikanen wat vis gevoerd. Een traditie die is ontstaan doordat een lokale visser hiermee begon. De meeste pelikanen zijn er maar ongeveer 6 weken en trekken dan weer verder. Maar sinds 9 maanden is er een maffe pelikaan die blijft hangen. Hij is een mafkees, joh! Tijdens de uitleg van de vrijwilliger over pelikanen loopt hij om haar heen, wappert zijn vleugels en maakt allerlei geluiden. Hij wil heel graag een visje hebben. Op een gegeven moment speelt hij zelfs dood op de grond. Hilarisch. De vrijwilliger vertelde van alles. Bijvoorbeeld dat ze maar 4 tot 8 kilo wegen. En op wel 3 kilometer hoogte cruisen op weg naar nieuwe gebieden. Ze hebben 3 magen trouwens!
Yela en Niva genoten van wat er allemaal gebeurde en lachten zich rot om die gekke pelikaan.

Na deze fijne, informatieve start van de dag, doen we nog een paar kleine boodschapjes en zetten koers naar het Nationale Park van Kalbarri. We besloten achteraan te beginnen dus reden we de eerste afslag voorbij. We zagen daar al een file ontstaan. De meest bekende stops (Nature’s window, Z-Bend en de Kalbarri Skywalk) bevinden zich daar. De tweede afslag bleek bijna een half uur verder op te zijn. We zouden praktisch naar Amsterdam gereden zijn. Het blijft gek om te beseffen hoe anders afstanden hier zijn.

Hawks Head & Ross Graham Lookout

Onze eerste stop (Hawks Head lookout) was een korte wandeling vanaf de parkeerplaats. Lange tijd zie je niks anders dan vlak land en groene vegetatie. En bij zo’n stop verschijnt er dan plotseling een kloof in je beeld. Heel gaaf! Bij de tweede stop (Ross Graham, vernoemd naar de oude hoofdmeester van Kalbarri) namen we ook de avontuurlijke route naar de rivier. Niva had wat aanmoediging nodig, want die had geen zin meer in wandelingetjes, maar toen ze over stenen kon klauteren, werd ze een berggeitje en verdween de tegenzin als sneeuw voor de zon. Samen met Sven gingen de meiden ook op avontuur aan de overkant van de rivier. Daar ontdekte Sven nog verse kangoeroesporen.

Z-Bend, springfoto’s en terugkijken in de tijd

En dan rijden we de weg weer terug naar de eerste afslag waar we beginnen met de Z-Bend lookout. Daar maken we bakjes yoghurt en wraps voor de lunch in het zonnetje. Tante Kim had gisteren nog een appje gestuurd met twee foto’s van plekken die we moesten ‘zoeken’ in het park. Z-Bend bleek één van die plekken te zijn. We liepen de route naar beneden en kwamen mensen tegen die enigszins buiten adem naar boven liepen. Na een bocht kregen we ineens weer zicht op de kloof. Deze plek vonden we misschien wel de mooiste van allemaal. We maakten een foto voor tante Kim en ontdekten daarna nog een plateau waarvandaan het uitzicht zelfs nog beter was.

Bijzonder op deze plek was het bord dat ons leerde dat de stenen die we hier zagen ooit de bodem van de zee hadden gevormd. Alle geribbelde stenen deden ook inderdaad een beetje denken aan de ribbels die je soms in het zand op een strand ziet. Ook waren er stenen met afdrukken van pootjes van de eerste dieren die vanuit de zee het land op kwamen.

Bij het terug naar boven lopen, waren we benieuwd hoe erg wij buiten adem zouden zijn. Het viel best mee, we konden iedere ’tegenligger’ nog gedag zeggen. En Niva… die liep ons er allemaal uit.

Next stop: Kalbarri Skywalk.

Deze skywalk is aangelegd in 2020 en ideaal voor de bezoekers die de meer avontuurlijke routes bij de andere stops niet aankunnen. We zien er dus ook mensen rondwandelen in pumps met hun witte nette jas en glitterhandtas. Bijzonder om zo hoog boven de grond te staan en naar beneden te kijken. Ook leuk om het aantal hoedjes/petjes te tellen dat van mensen hun hoofd is gewaaid. Oeps! 😉

Nature’s Window

Onze laatste stop was Nature’s Window. De tweede foto van tante Kim. Een geweldige plek! Het werd al wat laat en de zon begon al wat te zakken, de schaduwen werden langer. Het tijdstip van de dag dat de kangoeroes zich ook wat makkelijker laten zien. In de vallei/kloof beneden zagen we dus ook meerdere kangoeroes rondhupsen. Onderweg zagen we ook weer alle afdrukken in de stenen zoals we dat bij de eerdere stop hadden geleerd. Voor deze laatste wandeling moesten we Niva echt overhalen om de camper nog uit te komen. Ze had het gehad. We waren al vanaf half negen vanmorgen in touw en inmiddels liep het richting vier uur. Uiteindelijk had ze geen spijt dat ze mee was gekomen en ook deze keer liep ze ons er allemaal weer uit bij de tocht naar boven. Sven leerde vroeger altijd dat ‘boven de beloning wacht’. Deze keer besloten we dat de beloning van al deze wandelingen bij elkaar zou zijn dat er toch nog tijd was om een duik te nemen in het verwarmde zwembad op de camping. Daar keken de meiden de hele dag al reikhalzend naar uit. En wij hadden eigenlijk een zonsondergang willen kijken bij het strand, maar het is een beetje geven en nemen 😉

Wat een gave dag was dit, vol mooie uitzichten, fysieke inspanning, nieuwe informatie (over pelikanen en de gebieden waar we wandelden) en gelukkig ook een heerlijk zonnetje. Daarbij hebben we nog drie geocaches opgepikt vandaag.

Morgen vervolgen we onze route naar Shark Bay – Monkey Mia.