Van de Cassowary coast naar Paronella Park

We waren nog geen half uurtje onderweg vanuit Townsville richting South Mission Beach toen we werden aangehouden door de politie! Een grote stevige agent keek ons streng aan en gebaarde ons aan de kant. Fida zat achter het stuur en gehoorzaamde uiteraard netjes. De agent liep met ferme passen naar onze motorhome. Snel deed Fida het raampje naar beneden. ‘Wat zou er aan de hand zijn?’ dachten we. “G’day, how are ya?”, was het eerste dat de agent zei. Dat zeggen bijna alle Australiërs wanneer je ze ontmoet. “Breath test, please”, zei hij. Ohhh, een alcoholtest, om half 10 ‘s ochtends! Nou, dat was geen probleem natuurlijk. En dus reden we binnen een minuut weer door. “Welcome to Australia”, zei de agent nog.

We reden weer een paar uurtjes in noordelijke richting. Onderweg weer veel suikerrietplantages, maar ook boomgaarden, waar iets groeide wat we niet goed konden zien (mango’s?) en steeds meer tropisch regenwoud. We zijn nu in de tropische omgeving van Queensland. Ook een van de natste gebieden. Er kan wel 4 meter regen in een jaar vallen! Gelukkig schijnt voor ons de zon volop. Onderweg zien we nu waarschuwingsborden langs de weg; Pas op voor overstekende Cassowaries. Deze loopvogel leefde ook al in de tijd van de Dino’s!

Onderweg over de Bruce Highway moesten we regelmatig langzaam rijden vanwege wegwerkzaamheden. Maar vandaag stond er een man op de weg met een stopbord. Iedereen moest stoppen, ja, op de enige weg die in dit gebied naar het noorden gaat. We stapten uit om te kijken wat er aan de hand was. We spraken de vriendelijke man die resoluut met het stopbord in z’n handen stond. De avond ervoor was een giga koelvrachtwagen vol met fruit van de weg geraakt en lag half scheef naast de snelweg. Bijna in een ‘creek’. De snelweg hier bestaat trouwens uit twee banen. Eén baan voor naar het noorden, één baan voor naar het zuiden.
Een Australische vrouw zei dat dit wel uren kon duren. Ze moesten proberen de vrachtwagen weer op de weg te slepen. Met mega grote sleepwagens. Gelukkig lukte de eerste poging niet. We hoorden op de walkietalkie van de man met het stopbord dat het verkeer er weer door mocht. Dus we renden terug naar de motorhome. Snel de meiden in de gordel en hupakee, yes, we kunnen weer door.

Na een uur rijden kwamen we in een nationaal park. We reden over kleine bergen en er was een prachtig uitzichtpunt naar het grootste nationaal park eiland van Australië. Hinchinbrook Island. Een eiland volledig puur natuur. Met daarvoor een delta van water. We aten fruit, genoten van het uitzicht en spraken met wat Grey Nomads. De gepensioneerde Australiërs die hun eigen eiland rondreizen. Eén van hen tipte ons om te kijken bij de pier van Cardwell.
Zo gezegd, zo gedaan.

Na een half uurtje rijden kwamen we in Cardwell, parkeerde langs de snelweg die dwars door dit stadje aan een prachtig lang strand ligt, waar je niet zonder gevaar kan zwemmen vanwege de krokodillen die hier kunnen zijn. De zogenaamde ‘saltys’. Vervolgens liepen we over de lange lange jetty en zagen een prachtige grote schildpad zwemmen. 

Rond half 3 kwamen we aan in South Mission Beach. Gelegen aan een prachtig lang breed strand, waar het heerlijk rustig is. We checkten in bij Tasman Holiday Parks. Eerst weer even de motorhome klaarzetten voor gebruik en toen hup! het zwembad in! De meiden hadden zich daar al de hele dag op zitten verheugen.
Ik nam even een kijkje bij het tropische strand met z’n fijne zand en palmbomen. Ik wilde graag even in de zee zwemmen, maar ik durfde niet zo goed. Er kunnen hier toch salty’s zwemmen. Ik liep tot m’n knieën, heel voorzichtig en goed om mij heen kijkend. Daarna toch maar eruit. Ik zag wel 2 boeien links en rechts zo’n 30 meter uit de kust liggen. Ik dacht dat dit misschien een ‘safe zone’ is. Met netten ertussen, maar dat had ik niet gelezen.
Net toen ik eruit liep, ging een andere man heel rustig het water in en zwom een stukje. Toen dacht ik: oké, dan kan ik ook. Zolang hij voor mij zwemt, kan ik wel veilig zwemmen. Mocht er toch een krokodil komen, dan pakt hij die man eerst…

De Melkweg! De melkweg die kun je hier zo goed zien! Omdat er in dit soort kleine dorpjes zo weinig lichtvervuiling is en de omgeving bestaat uit boerenland en tropisch oerwoud. Toen de meiden op bed lagen ging ik nog even over het strand in het donker om wat sterrenfoto’s te maken. Ik ben benieuwd of ze goed gelukt zijn.

De volgende ochtend maakten we om half 7 een heerlijke strandwandeling bij de opkomende zon. We liepen door het zand en de meiden zochten allemaal prachtige kleine schelpjes.

Daarna alles weer inpakken voor de volgende korte route-trip naar Paronella Park.Onderweg nog even boodschappen doen en tanken. Plots zagen we langs de weg een grote cassowary staan! En 200 meter verder op een kleine kangoeroe! Zo mooi!

Paronella Park was mooi en leuk. Met een mooi verhaal. Een man, José, uit Spanje die hier met niets kwam en door hard en slim werken een vermogen verdiende. Hiermee kocht hij een stuk land bij een waterval. Hij bouwde hier, samen met z’n vrouw, de eerste waterkrachtcentrale van Queensland in 1933. Hij had als eerste in Queensland elektriciteit en dus licht. En wc’s met stromend water. Door zijn slimme vooruitstrevende ideeën en de goede locatie langs de toenmalige snelweg, kwamen er veel bezoekers.

Het park is inmiddels overgenomen door andere mensen. Eigenlijk is het een stuk oerwoud bij een waterval omringd door grasland voor koeien en suikerrietplantages. In het stuk oerwoud staan de oude gebouwen van José.
Bij het park is ook een caravanpark, camping, en daar hadden wij plekje 1.
‘s Avonds was er ook nog een rondleiding in het donker met een lichtshow en muziek. Dat was ook leuk om te doen en we zagen grote vleermuizen. Terug in de motorhome dronken we nog een lekker drankje. Bundaberg citroen lemonade.

Het was weer een mooie dag met veel nieuwe leuke ervaringen.

Morgen rijden we verder naar Herberton Village. Een oud mijnstadje hoger gelegen op een bergplateau.