Varen bij het Ningaloo rif. Op zoek naar de walvishaai!

De gids aan boord riep alle mensen naar het achterdek die wilden gaan zwemmen met bultrugwalvissen. Er waren walvissen in de beurt en als het lukte konden we met ze mee snorkelen. Ik (Sven) zat met een groepje andere worstenbroodjes (mensen in wetsuits, zoals de meiden zeggen) te luisteren naar hoe en wat. Plots hoorden we hard geroep, gejoel en gejuich. Helaas kon ik niet zien wat er gebeurde, maar er moest aan de voorkant van de catamaran iets tofs aan de hand zijn!

Hoe de dag begon

We werden wakker in onze camper. “Hebben jullie lekker geslapen?, vroeg ik. Fida zei niet echt, blijkbaar had ik in de nacht d’r een aantal keren half uit het kleine bed achterin de camper geduwd.

De meiden waren beetje zenuwachtig voor deze dag, dat merkte ik de avond ervoor al. Omdat we met deze boottoer ook buiten het rif gaan. Daar heeft de blauwe zee meer golven en er stond al best een windje vanochtend.

We pakten onze spullen voor een dagje op een catamaran bij het NIngaloo rif. Rond half 8 moesten we klaar staan om opgepikt te worden. Plots moest Yela nog even een grote boodschap doen. Ik had echter niet de kaart bij mij om de toiletdeuren open te doen. Dus ik snel de campkitchen in om te vragen of die even van iemand mocht lenen. Gelukkig was het geen probleem. En 10 minuten later stonden we langs de weg weer klaar en 1 kilo lichter…

In een klein half uurtje reden we naar de pier aan de westkant van het schiereiland. Ondertussen vertelde de gids Tilly van alles over de omgeving, natuur en hoe het straks op de boot zal zijn. En over de walvishaaien.

Mooie snor

Bij de pier werden we met een kleine stevige motorboot naar de catamaran gebracht. De Windcheeta. Zach, de kapitein, wachtte ons op met z’n mooie snor. Een praatgrage vriendelijke dude.

Op de catamaran kregen we flippers en masker en snorkels een een eigen zak om het in te bewaren. Erg handig. Daarna de gebruikelijke safety briefing en de crew stelde zichzelf voor. Vervolgens gingen we op weg naar de eerste stop om te snorkelen.

Snorkelen bij Ningaloo rif

De stroming was sterk en de wind deed goed z’n werk. Toch waren de meiden zo stoer om met spagetti’s erin te springen en een stuk te snorkelen.
Ik sprong er even later ook bij. Fida ging met Yela en ik met Niva snorkelen. Niva vond het zowaar leuk en was best ontspannen. Fijn, want eerst wilde ze niet in het diepe snorkelen. Later zei Niva dat ze dit wel echt tof vond. Vooral om de soort zebravissen onder de boot te zien. En dat ze tijdens het snorkelen honderden visjes zag die voor haar aan de kant gingen en dat dat er zo mooi uitzag.

Gaan we de walvishaai zien?

Hierna voeren we tussen een opening van het rif de volle zee op. De golven werden hoger maar niet wild. De catamaran schoof er meestal soepel tussen door, maar ging toch aardig wat heen en weer. Helaas werden de meiden al wat minder enthousiast. Ik had er super veel zin in! Hopelijk lukt het om eindelijk na 18 jaar de walvishaai te zien!

Manta’s!

Toen kwam het teken om met de manta rays te zwemmen. Het vliegtuigje dat voor de boten hier boven de zee vliegt had er één gezien. Na de snelle briefing hoe dit in z’n werk gaat, ging Fida als eerst het water in. Dat kon je ook in het filmpje zien hierboven.
Helaas was het net even te spannend en intensief op de hoge golven voor Fida. Ze kwam wat bleekjes uit de zee terug. Maar had wel een grote manta ray gezien!

Het zwemmen met de dieren op zee gaat in groepen. Zodat Zag, de kapitein, de zwemlijn van de dieren en op veilig afstand de groepen op het juiste moment het water in te laten. De regels hiervoor zijn per dier heel duidelijk en streng. Elke toeraanbieder moet de juiste vergunningen en diploma’s hebben.

Nu was het mijn beurt. Klaar zitten bij de trap met flipper, masker en snorkel. De spanning neemt toe, wachten op het teken. Dan hoor ik Zach zeggen: “Go, go, go!” Eén voor éen glijden we de golvende groen blauwe zee in. Als een malle zwem ik achter de gids, Tilly. Dan kijk ik goed in het rond onderwater en zie dan plots een gigantische manta ray! Wouw zo tof!

Zwemmen met walvissen?!

Terug aan boord, varen we verder. Plots moet iedereen zich melden op het achterdek. Briefing over zwemmen met walvissen. Gaat dat lukken vandaag? Wouw dat zou tof zijn!
Helaas gaat het moment voorbij en… mis ik door de briefing een prachtig moment.
Aan de voorkant van de catamaran zwemmen walvissen, met jongen. Plots springt aan stuurboord er een ‘baby’ walvis uit de zee! Een prachtig gezicht met grote splash! Fida, Yela en Niva zien het gebeuren! Zo ‘awesome’!

Na even varen waren er weer manta’s gezien. Fida wilde even niet het water in, die was wat zeeziek geworden. En helaas Yela ook. Die vroeg zich hardop af: “Waarom hebben jullie deze toer geboekt!? Het kost hartstikke veel geld en het is helemaal niet leuk!” Ze voelde zich wat zeeziek en wilde echt niets anders dan blijven zitten waar ze zat. Oeff, even lastig moment.
En Niva? Die was liggend in slaap gevallen.

Ik dook toen weer het water in en zag deze keer 4 manta’s! Wouw wat tof was dit! Eén manta bleef dicht bij ons zwemmen en kwam een paar keer recht op mij af! Ik moest echt opzij gaan. De manta maakte telkens bochten en kwam weer terug. Het leek net alsof hij ons ook aan het bekijken was.
Een indrukwekkend moment. Ze bleven lange tijd bij ons in de buurt zwemmen. De zee zat vol met plankton dus ze waren ook lekker aan het eten.
Op een gegeven moment, tussen de manta’s in, keek ik naar beneden. Ik kon net de bodem zien. Daar zag ik plots iets groots zwemmen! Ik keek nog eens goed en toen zag ik daar een grijze rifhaai zwemmen! Zo tof! Wat een moment.

Net toen we dachten dat de manta’s weg waren, kwamen er 2 weer terug gezwommen. Alsof ze nog even gedag kwamen zeggen, ‘vlogen’ ze daarna de blauw groene diepte van de zee in.

Vervolgens gingen we weer een heel stuk noordelijker met de catamaran. Het doel van de dag was natuurlijk zwemmen met walvishaaien! Dat was 18 jaar geleden niet gelukt. Helaas hoorden we dat er pas één walvishaai gezien was. Het seizoen is al een beetje op z’n einde. De kans dat het nog ging lukken was klein.

Onderweg zagen we nog vele walvissen! Prachtig! Sommige zagen we in de verte uit het water springen. Ook zagen we schildpadden langs zwemmen.

Ondanks dat we allemaal wat zeeziek waren, gelukkig had ik er maar een klein beetje last van. Was het tijd om te lunchen. Ik merkte dat ik goed moest kiezen wat ik ging eten, om niet ziek te worden. Dus dat werd een broodje droge kip met wat groente en fruit. Ongeveer het zelfde voor de meiden.

Geen tijd om te lunchen! Het water snel in!

We zaten net te lunchen toen er plots werd geroepen: “Get yourself ready! Whaleshark is nearby!”. Wat!? Oké dan! Adrenaline begint te stromen door het bloed. Omdat Fida aangaf zich niet fijn te voelen om de zee in te gaan ging ik mij als een malle klaar maken.
De gids Tilly maakte nog een rondje over de boot. Toen ze merkte dat Fida niet echt wilde en bij de meiden wilde blijven, deed Tilly iets heel goeds. Ze beloofde dat Fida bij Tilly kon blijven, bij een extra stevige drijver. Want dit is het moment om de walvishaai te zien. Zonde om te laten gaan.
Het was lastig want Yela wilde het liefst dat er iemand bij haar bleef. Niva vond het niet zo erg. Fida vond het lastig maar koos toch om mee de zee in te gaan. Gelukkig was er een Engelsman die vlakbij de meiden bleef zitten en ze in de gaten hield.

We werden weer in groepen verdeeld. Ik zat met Fida in de groep. Toen werd er weer geroepen door Zach, “Go!”. De gids ging vooruit en wij er achteraan. Wat een spannend moment, gaat het lukken?

Ik hielp Fida mee de zee door, zo hard mogelijk flipperen achter de gids aan. We moesten in een lijn gaan zwemmen. De walvishaai zwemt niet zo snel als een manta of schildpad, dus we konden hem op wachten. Plots zagen we hem! WOUW wat een gigantisch beest! Zo mooi! Ik weet niet wat het is, maar ik vind het iets bijzonders hebben dit beest! Toen hij langs ons zwom mochten we in een cirkel aan de zij en achterkant van hem zwemmen.

Hij was gemakkelijk bij te houden. Iederen zwom nu op z’n eigen plek en ik was Fida even kwijt geraakt in de snelheid. Ik kon pal naast hem zwemmen en heel goed bekijken. Wat een gigantisch grote kieuwen! En z’n huid, prachtige stippen. Elke walvishaai heeft z’n eigen unieke patroon. Net als een vinger afdruk.
Ik nam het moment helemaal in mij op! Na een tijdje moesten we terug naar de boot.

WOUW YEEHAA zo geweldig was het!

Even later konden we nog een keer de zee in! Want hij was nog steeds in de beurt. Fida vond het mooi zo en bleef bij de meiden, die van bovenaf meekeken.
Deze keer zwom ik eerst rechts vooraan bij de walvis haai. En de fotograaf was vlakbij mij! Die maakte deze prachtige foto:

Ik zag dat het licht op de walvishaai van links op hem viel. Dus ik liet mij terug zakken en vroeg aan de gids of ik aan de linker kant mocht zwemmen. Dat was goed en toen zwom ik helemaal alleen aan die kant en kon ik het imposante beest nog beter zien! Vooral de staart viel mij goed op! Wat een mooie vorm en zo groot! Toen het teken werd gegeven om terug naar de boot te gaan liet ik mij terug zakken.
Toen flapte zijn staart op 10 cm vlak voor mijn gezicht langs. Wouw!

Het was dus gelukt! Na 18 jaar op hetzelfde punt terug gekomen en nu wel. Zo leuk en indrukwekkend.

Nu was het tijd om terug te gaan naar het binnenrif. Onderweg zagen we weer walvissen en schildpadden.. Gelukkig werd het water weer rustiger en de meiden vonden dat fijn. Ze liepen weer meer over de boot.

Wat een dag met allerlei emoties! Nu weer blij!

Plots was er weer iets te zien in de verte, terwijl we al in de buurt van de pier kwamen. We zagen op drie plekken dugongs. Een soort zeekoe.

Het was een prachtige dag geweest met vele spannende momenten en emoties.

De dag werd afgesloten met champagne of een ander lekker drankje. Wat was het daarna fijn om weer lekker op land te lopen. Vooral Yela was heel blij! En zong en danste van blijdschap. Ook Fida vond het maar wat fijn om niet meer heen en weer te bewegen op de golven.

Terug op de camping zwommen we nog lekker even in het zwembad, aten chipjes en lazen een boekje in de zon. Wat een mooie dag! Om nooit te vergeten!

Hoe kijkt Yela terug op deze dag? “Tof om de walvishaai vanaf de zeilboot te kunnen zien zwemmen. En fijn dat toen ik zeeziek was ik ging doen alsof ik in de Hoge Hoed zat van Julianatoren. Daardoor werd ik minder zeeziek.”

En hoe kijkt Niva terug? “Ik vond het tof om de zebravissen onder de boot te zien. En tijdens het snorkelen dat honderden visjes voor mij aan de kant gingen.”

Fida vond het erg fijn dat Tilly haar had overtuigd en het vertrouwen had gegeven om toch mee te gaan om te snorkelen met de walvishaai.